suriname Naar Voorpagina

  


   
ONDERDELEN
MariŽnburg
 suriname  MariŽnburg 1
 suriname  MariŽnburg 2
 suriname  MariŽnburg 3
 suriname  MariŽnburg 4

ONDERWERPEN
Geschiedenis
 suriname  Immigratie Algemeen
 suriname  Javaanse immigratie
 suriname  Donko's tot Guides
 suriname  Brieven v. Wetten
 suriname  Suriname bevolkt
 suriname  Slavernij
 suriname  De 20 ste eeuw
 suriname  Indianen (oorspr.)
 suriname  Paramaribo
 suriname  Albina
 suriname  MariŽnburg
 suriname  Oude kaarten
 suriname  Archieven-wijzer
 suriname  Post en postzegels
 suriname  Batavia
 suriname  Goslar
 suriname  Goud-zaken
 suriname  Geld-zaken
 suriname  Het Park
 suriname  Korps Politie
 suriname  Treinen
 suriname  Forten
 suriname  Westgrens
 suriname  Samenvattingen
     ( Engels )


AFDELINGEN
  suriname Algemeen
 suriname De Douane
  suriname Telefoonboek
  suriname Bevolking
  suriname Distrikten
  suriname Reis info
  suriname Cultureel erfgoed
  suriname Geschiedenis
  suriname Foto's
  suriname Natuur
  suriname Personen
  suriname Koken / recepten
  suriname Vragen over NIBA
  suriname Wat is ANDA

     
SURINAME  surinameAFDELINGEN - suriname Geschiedenis - - MariŽnburg

 suriname . NU terug
 

Bron: Dr. André Loor; MariŽnburg 100 jaar.


    MARIËNBURG

In de geschiedenis van de kolonie Suriname is de grote landbouw al tijd erg belangrijk geweest. De tijd dat er meer clan 600 plantages waren in Suriname is echter al lang voorbij en van de 200 suikerplantages die per jaar meer clan 20.000 ton suiker produceerden is er vandaag nog maar een over : de suikeronderneming MariŽnburg. Op 23 oktober 1982 herdacht MariŽnburg het felt dat 100 jaar geleden de suikerfabriek in bedrijf werd gesteld.

Een van de redenen waarom zoveel plantages het moesten opgeven was het tekort aan arbeidskrachten. Door de immigratie van contractarbeiders uit Brits-Indie en de oprichting van het Immigratiefonds leek de aanvoer van voldoende arbeidskrachten echter verzekerd en de Nederlandse Handel maatschappij besloot toen haar activiteiten in Suriname uit te breiden door de op richting van een Centrale Suikerfabriek, naar het model van de Usines Centrales op de Frans-Westindische eilanden, waarbij de planters hun riet aan de fabriek leveren die voor de verwerking zorgt. In 1880 kocht de N.H.M. de verlaten plantage MariŽnburg en nog in hetzelfde jaar werd begonnen met de werkzaamheden. De bedoeling was dus om cultuur en productie te scheiden.

Met de omliggende suikerplantages werden contracten afgesloten voor levering van suikerriet aan MariŽnburg ter verwerking in de fabriek. Een gedeelte van de verkregen suiker zou aan de planters worden geleverd als betaling voor het geleverde riet. Uit het overschot moest de fabriek haar kosten betalen en haar winsten behalen.


Er werd een spoorweg van 12 km aangelegd die de suikerplantages, Voorburg, Zoelen, A la Bonheur, Visserszorg en Alkmaar, verbond met de Centraal Fabriek op MariŽnburg.

De terreinen waar de fabriek zou verrijzen, werden ingepolderd en geegaliseerd. Aan de rivier werden de magazijnen gebouwd. Hier vandaan liep een spoorweg landinwaarts naar de fabriek. In vier scheepsladingen werden de nodige machineriŽen aangevoerd. De stille, verlaten plantage, waar kort geleden slechts ondoordringbare oerwoud was, werd een plek van grote bedrijvigheid.

Fabriekshal
De fabriek werd gebouwd op ongeveer 1500 meter van de rivier. Behalve het hoofdgebouw vond men er nog de stijlerij waar de rum bereid werd en de werkplaats met onder andere een stoomhoutzaagmolen. Al deze gebouwen waren opgetrokken van ijzer.


Naast deze gebouwen stonden de woningen voor de direkteur, voor het verdere personeel en voor de immigranten, een hospitaal en een Chinesewinkel.'s Nachts werd het terrein electrisch verlicht. MariŽnburg werd daarmee de eerste plaats in Suriname met electrisch licht !
Ziekenzaal


MariŽnburg werd ook de eerste plaats in Suriname met een spoorweg. Deze verbond de fabriek met het magazijn aan de rivier en met de plantages in oostelijke en westelijke richting die riet zouden leveren aan MariŽnburg.

Op vier plaatsen kon het riet met kranen in de spoorwagens worden geladen voor vervoer naar de fabriek. Daar werd het riet gewogen op weegbruggen, waarna een deel door de cane-carrier in de molen werd gebracht.

Fabriek omstreeks 1900
De rest werd opgeslagen om 's nachts als er geen aanvoer was, de molen te voeden. De fabriek was voor zijn tijd erg modern. Zo had men er b.v. de dubbele persing, waarbij het riet na in de eerste molen te zijn vermalen direct naar een tweede molen ging. Daardoor werd nog een belangrijke hoeveelheid sap verkregen die anders verloren zou gaan.





suriname . NU  naar boven



Ontwerp © Webteam Suriname - Afdeling Suriname - Zwartenhovenbrugstraat - Paramaribo -
Last update:






   ††